pluim voor goddeau (enfin, jurgen boel in feite ) om deze wel heel knappe plaat (met heel lelijke hoes) te bespreken als zowat enige webmagazine ter wereld.
ik heb geen flauw idee waarom, maar deze plaat wordt zowat overal over het hoofd gezien. finn is nochtans niet zó onbekend (pass the distance werd toch alom bejubeld toen die opnieuw uitkwam) en 't is misschien wel de beste singer-songwriter-release die ik dit jaar al heb gehoord.

nuja, je moet het maar lezen in de recensie.
naam die ik er nog aan zou willen toevoegen: leonard cohen.
bepaalde nummers (niet toevallig die met de achtergrondzangeres) doen denken aan het vroegste (en zwartste) werk van cohen. deeply flawed bijvoorbeeld. dus fans van cohen of syd barrett en zéker die van beiden moeten dit plaatje maar eens opsnorren, voor het alweer in de vergetelheid terechtkomt.

Cohen, indeed. Hij deed me aan nog iemand denken maar kon niet op de naam komen. Bij dezen dus.